Κρυμμένα συρτάρια

Υπάρχει στον καθένα μας μια σειρά από κρυμμένα συρτάρια που κανείς δεν ξέρει τι κρύβουμε εκεί, ούτε και το λόγο που τα βάλαμε μακριά από το φως του ήλιου. Είναι πράγματα που μας φοβίζουν, που μας κάνουν τόσο χαρούμενους που δεν θέλουμε να μοιραστούμε τη χαρά μας με κανέναν, πράγματα που μας κάνουν να ντρεπόμαστε, πολλά και διάφορα πράγματα.
Επειδή το κρυμμένο και απαγορευμένο πάντα γοητεύουν, πολλοί είναι εκείνοι που ψάχνουν να βρουν τα συρτάρια μας και να αποκαλύψουν τα μυστικά μας. Και όσο εκείνοι ψάχνουν, τόσο αλλάζουμε τις κρυψώνες μας και ψάχνουμε κι εμείς για καλύτερο μέρος να κρύψουμε εκείνα που πρέπει να μείνουν κρυφά.
Οι πιο φρόνιμοι από εμάς δεν εμπιστεύονται την τοποθεσία των κρυμμένων συρταριών ούτε και σε εκείνους που θεωρούν περισσότερο φίλους τους. Γιατί ξέρουν πως η φιλία είναι πολύ σχετικό πράγμα κι εκείνοι που μέχρι πρότινος ήταν φίλοι καρδιακοί, μπορεί κάτι να συμβεί και να μετατραπούν σε εχθρούς. Και όσο η μετατροπή της φιλίας σε έχθρα στενοχωρεί, πιο πάνω από όλα είναι η ασφάλεια των κρυμμένων συρταριών και εφόσον αυτά δεν αποκαλύφθηκαν, τότε η παρηγοριά είναι μεγάλη.
Έχω κι εγώ κρυμμένα συρτάρια. Είναι πέντε στον αριθμό, τα τρία από αυτά έχουν το ίδιο χρώμα και τα άλλα δύο το καθένα το δικό του. Είναι τόσο ασφαλή που δεν διστάζω να πω τι υπάρχει στο καθένα, αφού ένα μόνο πράγμα βρίσκεται στο κάθε συρτάρι. Στο πρώτο, λοιπόν, κρύβεται η ταυτότητά μου, που γράφει ακριβώς ποιός είμαι και που ζω. Στο δεύτερο είναι ένα μεγάλο κομμάτι χαρτί με το γενεολογικό μου δέντρο, το από που ξεκίνησα, δηλαδή και που κατέληξα. Στο τρίτο υπάρχει μια μεγάλη ατζέντα με τις επιθυμίες μου, εκείνες που δεν λέγονται παραέξω. Στο τέταρτο υπάρχει μια λίστα με την καθημερινότητά μου, χρήσιμη σε όποιον θα ήθελε να με γνωρίσει καλύτερα. Στο πέμπτο και μικρότερο υπάρχουν τα ταξίδια μου καταγεγραμμένα αναλυτικά.
Είμαι τόσο σίγουρος για την ασφάλεια των αντικειμένων μου που δεν χρειάστηκε ποτέ να ψάξω για “σατανικές” κρυψώνες. Αντίθετα, τα συρτάρια βρίσκονται σε κοινή θέα στο σπίτι μου και ευχαρίστως αφήνω να τα ανοίξει όποιος θέλει γιατί υπάρχουν τρεις παγίδες που δεν διστάζω να σας αποκαλύψω. Όταν κανείς ψάχνει για μυστικά, συνήθως φαντάζεται έναν και μόνο χώρο όπου είναι συγκεντρωμένα τα μυστικά αυτά μαζί. Ανοίγει λοιπόν κάποιος ένα συρτάρι, βρίσκει την ταυτότητά μου (που λέει ποιός είμαι και που ζω) και αμέσως πιστεύει ότι τα έμαθε όλα για μένα. Είναι αδύνατο όμως να με μάθει χωρίς να ξέρει το γενεολογικό μου δέντρο, τις επιθυμίες, την καθημερινότητα και τα ταξίδια μου. Έτσι, νομίζει πως τα μυστικά μου βγήκαν στο φως και, ανάλογα με το εάν του αρέσει ό,τι γράφει η ταυτότητα ή όχι, η συμπεριφορά του γίνεται ευνοϊκή ή δυσμενής προς εμένα. Πέρασε, όμως και δεν ακούμπησε, που λένε.
Ακόμη και στην περίπτωση που είναι αρκετά υποψιασμένος ώστε να αναζητήσει και βρει και τα υπόλοιπα αντικείμενα, πάλι δεν θα πρέπει να χαίρεται ότι δεν υπάρχει τίποτα πλέον που να μην το ξέρει. Γιατί όσα γράφονται εκεί, είναι γραμμένα με κώδικα τέτοιο που ναι μεν βγάζει κανείς άκρη και σχηματίζει λογικές προτάσεις αλλά αγνοεί το συμβολισμό τους. Δεν έχει το κλειδί για την ερμηνεία τους και τα συμπεράσματα που βγάζει απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Και τότε αποδεικνύεται πόσο ανόητος είναι, γιατί αντί να κάθεται να ψάχνει τα σκονισμένα συρτάρια, θα μπορούσε με καλή πρόθεση και διάθεση να ανοίξει το μυστικό έκτο συρτάρι, που είμαι εγώ ο ίδιος και να μάθει τα πάντα σωστά.
Τα έξι και όχι πέντε, λοιπόν συρτάρια, είναι φανερά, είναι στα μάτια όλων, μπορούν να ανοίξουν, μπορεί κανείς να πάρει τα αντικείμενα που είναι μέσα τους και μπορεί να βγάλει ό,τι συμπεράσματα θέλει. Είναι από το συμπέρασμα που θα βγάλει που θα κριθεί η ανοησία ή η εξυπνάδα του και ως τώρα η ζυγαριά κλίνει προς την πλευρά των ανοήτων, εκείνων που νομίζουν ότι είναι έξυπνοι και πουλάνε μαγκιά χωρίς αντίκρυσμα, που ασκούν κριτική χωρίς η εγγενής τους ανοησία να προνόησε να σκεφτεί περί συρταριών και περί παγίδων. Εκείνων που θα θεωρήσουν το κείμενο αυτό ως επιθετικό, διότι στερούνται της ερμηνείας των συμβολισμών. Εκείνων στους οποίους το κείμενο αυτό αφιερώνεται…

1 σχόλιο

  1. Όσο διάβαζα το κείμενο
    στην αρχή σκέφτηκα οτι συμφωνώ μαζί του διότι είχα από παλιά την γνώμη οτι “δεν μπορείς να κρίνεις ένα σύστημα κρίνοντας μερικές περαμέτρους και αγνοώντας μερικές παραμέτρους του. Το σύστημα πρέπει να κρίνεται ως ΣΥΣΤΗΜΑ παραμέτρων και όχι ως παράμετροι μεμονωμένα.”
    Μετά σκέφτηκα οτι Ίσως έχει φροντίσει να κατέχει ένα τακτοποιημένο σχέδιο συρταριών..Ωραία, τακτοποίησε..Ωραία, έφτιαξε ένα κλουβί..Καιρός να αρχίσει να ζει .
    Μετά σκέφτηκα οτι πήρα από αυτόν μία ωραία απάντηση στο αμέσως προηγούμενο σχόλιο που έστειλα. Πιστεύω οτι πρέπει να έχουμε την διάκριση στο μυαλό μας στο πότε λέμε κάτι γιατί μας εξυπηρετεί και πότε λέμε κάτι γιατί εξυπηρετεί τους άλλους.

    Ώστε λοιπόν κάποιοι σε κρίνουν ανόητα. Λυπάμαι.


Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI

Γράψτε ένα σχόλιο