Έπειτα από ανάπαυλα μερικών μηνών, αποφάσισα να ξεκινήσω ξανά γυμναστήριο, αποδεχόμενος την πρόταση δύο φίλων μου να γραφτούμε μαζί. Έτσι, πήρα σβάρνα όλα τα γυμναστήρια της πόλης, κοιτάζοντας τους χώρους, ρωτώντας τιμές αλλά όλα αυτά ήταν απλά μια πρόφαση. Στην πραγματικότητα διερευνούσα ποιό γυμναστήριο από όλα έχει γυμναστές – τεκνά. Τελικά καταλήξαμε σε ένα, γραφτήκαμε και η πρώτη ημέρα γυμναστικής ξεκίνησε.
Σε ό,τι αφορά την εκγύμναση γίνομαι πολύ bitch. Οι φίλοι μου, άμαθοι από γυμναστήρια, με ρώτησαν μερικές χιλιάδες αποριών σχετικά με το πως πρέπει να κινούνται στο χώρο και τι πρέπει να κάνουν κι εγώ τους απαντούσα με ύφος γνώστη, μύστη και γκουρού ταυτόχρονα της γυμναστικής. Ανέβηκαν στο διάδρομο με προοπτική να κάνουν 45 λεπτά γρήγορο περπάτημα, όπως οι ίδιοι ζήτησαν, αλλά μετά το πρώτο τέταρτο, άρχισε η μουρμούρα. Ότι η ταχύτητα ήταν πολύ γρήγορη, ότι και καλά είχα διαλέξει τον καλύτερο διάδρομο, γιατί στη δική μου τηλεόραση είχε καλύτερη εκπομπή ενώ στις δικές τους έβλεπαν Τόλμη και Γοητεία και πολλά άλλα. Λίγο αργότερα σκέφτηκαν σοβαρά το ενδεχόμενο να κάνουν power plate, επειδή ο γυμναστής τους είπε ότι με αυτό είναι αρκετό να κάνεις 20 λεπτά μόνο.
Τελικά, μετά από 20 λεπτά διαδρόμου (για να μην πιαστούν από την πρώτη ημέρα, όπως είπαν), τους πήρα κι ανεβήκαμε στην αίθουσα με τα βάρη. “Εδώ θα αφήσουμε τα κόκκαλά μας”, είπε έντρομος ένας από αυτούς και σιγά για να μην τον ακούσει ο γυμναστής που εξηγούσε τι θα κάνουμε, ενώ εγώ ήμουν αλλού απασχολημένος.
Γιατί στην ωραία εκείνη αίθουσα υπήρχαν μερικά αξιόλογα τεκνά, όχι πολλά, δυο τρία, ίσα για να μη μπερδεύεται το μάτι σου ποιόν να πρωτοκοιτάξει. Ο ένας καλύτερος από τον άλλο αλλά δεν ήταν να πέσεις και στα πατώματα. Κάποια στιγμή, παράτησα την παρέα μου να χτυπιέται στο πεκ ντεκ και πήγα στον πάγκο για να κάνω το pull over. Δίπλα μου γυμναζόταν κάποιος που τον ήξερα φατσικά αλλά τον θυμόμουν να είναι απλά ένα λεπτό κι εμφανίσιμο παιδί. Είχα καιρό να τον δω, όμως είδα ότι το λεπτό και εμφανίσιμο παιδί που θυμόμουν είχε πάει για περίπατο. Τώρα είχε πάρει όγκο, έβλεπες το πάνω μέρος του κορμού του να είναι κάπως φουσκωμένο και το ύφος του είχε αγριέψει κάπως. Ο τέλειος συνδυασμός, φάτσα άγρια και φουσκωμένο στήθος, προφανώς από τις πρωτεϊνες που κι εγώ θα πάρω. Άντε να έχεις το νου σου στο pull over μετά από αυτό. Η φαντασία μου μου πρότεινε μια εναλλακτική άσκηση. Φανταστείτε, εγώ ξαπλωμένος ανάσκελα στον πάγκο να κάνω pull over και το τεκνό καθισμένο επάνω μου να κάνει τραμπολίνο. Η τέλεια γυμναστική και για τους δυο μας, θα μπορούσα να κάνω άπειρα σετ με χιλιάδες επαναλήψεις. Η απλή γυμναστική μου φάνηκε απίστευτα μονότονη…
Αργότερα κι αφού βοήθησα τη φίλη μου να καταλάβει πώς κάνουμε το μηχάνημα για την πλάτη, η γυμνάστρια μου ζήτησε (ως πολύ πιο έμπειρος από τους άλλους) να τους βοηθήσω να κάνουν μερικές ακόμα ασκήσεις στα μηχανήματα, ενώ είπε και σε εμένα τι θα έπρεπε να κάνω. Η αλήθεια είναι πως ήμουν πολύ καλός δάσκαλος, αφού καταρχήν τους ζήτησα να με αποκαλούν “Master” κι έπειτα ανέβασα τα κιλά τους περισσότερο, πράγμα που ίσως και να κόστισε τη φιλία μας, γιατί τους έβλεπα συνεχώς να μουρμουρίζουν ενώ μου έριχναν κλεφτές ματιές. Σκασίλα μου, εγώ έριχνα κλεφτές ματιές στον Απόστολο (έτσι είχα ακούσει τη γυμνάστρια να τον λέει), ο οποίος με χάρη και δύναμη έκανε μονόζυγο. Ο Απόστολος είναι ένα τεκνό γύρω στα 25, του οποίου διαγράφονται οι φλέβες (πεθαίνω!) στους δικεφάλους και το εργαλείο στο γκρι του βαμβακερό σορτσάκι. Όχι πολύ, ίσα που φαίνεται ένα μικρό εξόγκωμα, μια μυτούλα να προεξέχει αλλά τρέμεις στην ιδέα ότι αυτό το μικρό εξόγκωμα, στις κατάλληλες συνθήκες, μπορεί να μετατραπεί σε ένα τεράστιο καρούμπαλο. Ο Απόστολος άλλωστε είναι ένα παιδί με πάθος κι αυτό το διαπίστωσα από τον τρόπο με τον οποίο γυμνάζεται.
Δεν πήγα στα αποδυτήρια. Θα το κάνω σήμερα οπότε και θα έχω αύριο την ανταπόκριση ζεστή κι αχνιστή προς τέρψιν σας!!
