Gamo tin paralia mou

Το ‘χω πει και το ‘χω ξαναπεί. Δεν πρέπει να πηγαίνω στας παραλίας τας Κυριακάς, διότι επιβαρύνω ανεπανόρθωτα το ήδη επιβαρυμένο κάρμα μου. Ωστόσο, δια πολλοστήν φοράν, αμέσως μόλις εγένετο η πρόσκλησις, έσπευσα να αποδεχτώ. Καλά να τα πάθω. Ήρθε ο φίλος να με πάρει με τη μηχανή, φόρεσα το κράνος μου, ανέβηκα΄στη μηχανή, φροντίζοντας να καθίσω όσο πιο κολλητά γινόταν στον οδηγό (χιχιχι) και μετά από ολίγον, κύματα ζέστης ανυποφόρου προπηλάκιζαν όλο μου το κορμί. ” Κάπως έτσι πρέπει να είναι η κόλασις”, σκέφτηκα με το λιγοστό μυαλό μου “τεκνό μετά μπλούζας αμάνικης και ριπές καυτού ανέμου”. Ωστόσο, επειδή δεν ήμουν στην κόλασις ακόμα, κόλλησα παραπάνω, δήθεν για να προστατευθώ από τη ζέστη…λέμε τώρα…
Στο δρόμο αι ορδαί των βαρβάρων καρεδόκουν, οδηγούσες παντελώς ζαβλακομέναι υπό του Ηλίου, οπότε μούντζες τινές εξετοξεύοντο αφειδώς υπό της δεξιάς μου χειρός, καθ’ εκάστην περίστασιν τρακαρίσματός μας υπό αυτών. Φτάνοντες παρά θιν’ αλός, μετά από ολίγον, είδομεν ουχίν το φως το αληθινόν αλλά τα στρατόπεδα των εξ Αθηνών ορμώμενων βαρβάρων αλλά και των ημετέρων συμπολιτών, έτι βαρβαροτέρων, να έχουσιν στρατοπεδεύσει παρά της θαλάσσης. Φρίκη κατέλαβεν την ύπαρξίν μου και έκανα στροφή 180 μοιρών για να φύγω. Ο κολλητός μου όμως με έπιασε από το μαλλί. “Είπαμε πως θα κάνουμε μπάνιο και θα κάνουμε”, είπε και υπέκυψα, βγάζοντας στην επιφάνεια τα slave στοιχεία του κατά τα άλλα ξεροκεφάλου και πλήρως ανυποτάκτου χαρακτήρος μου.
Βρήκαμε ένα τραπέζιον, καθίσαμε και παραγγείλαμε τους γνωστούς freddo. Εγώ, πίσω από την ασφάλεια των χρώματος μπλε γυαλιών μου, κοίταζα δεξιά τε και αριστερά εις αναζήτησιν τεκνών. “Τρεζ εντερεσάν” ανεφώνουν τας ολίγας φοράς που ο οφθαλμός μου αντίκρυζε κάτι το αξιόλογον, φράσις συνθηματική, την οποία όμως ο φίλος μου γνωρίζει σημειολογικά.
Ύστερα ήρθε η δύσκολη στιγμή. Έπρεπε να βγάλω τη μπλούζα μου, για να κάνω κι εγώ καμιά βουτιά. Μια κουβέντα εστίν. Σεβόμενος την αισθητική των παρευρισκομένων, ένιωσα τη γνωστή συστολή. Βγάζοντας τη μπλούζα μου, οι μισοί από αυτούς θα απέστρεφαν το βλέμμα τους και οι άλλοι μισοί θα έπαιρναν απόφαση να κάνουν δίαιτα την αμέσως επομένη. Την έβγαλα, όμως, στερούμενος πάσης έννοιας αιδούς και βούτηξα στην ασφάλεια (και απόκρυψιν) που θα μου προσέφεραν τα νερά της θαλάσσης. Στην αρχή θα ορκιζόμουν πως η πανίς του βυθού έντρομος απεμακρύνθη στα βαθιά, προτιμώντας το βέβαιο θάνατο στο στόμα κάποιου μεγαλυτέρου ιχθύος, παρά την ενατένισιν του απέχοντος παρασάγγας από αρχαιοελληνικόν άγαλμα σώματός μου, όμως μετά από ολίγον αδιαφόρησα πλήρως, τόσο που επέστρεψα εις το τραπέζιον χωρίς να καλυφθώ υπό της πετσετός.
Άναψα τσιγάρον και επιδόθηκα εις την αγαπημένην μου συνήθειαν, εκείνη της παρατηρήσεως του κόσμου και της εξαγωγής συμπερασμάτων. Το βλέμμα μου μαγνήτισε το θέαμα μιας γυναικός εξελθούσης της θαλάσσης με βήμα αργόν και μεγαλοπρεπές, όσον ο Γκοτζίλα εξελθών της θαλάσσης εις εκείνην την καλτ ιαπωνέζικην ταινίαν της δεκαετίας του ’80. Εφασκέλωσα τους καθηγητές μου νοερώς, οίτινες με είχαν διδάξει πως οι δεινόσαυροι εξεφανίσθησαν προ εκατομμυρίων ετών ένεκα της πτώσεως ενός μετεωρίτου. Αηδίαι. Οι δεινόσαυροι δεν εξεφανίσθησαν και η απόδειξις ήτο η γυνή εκείνη, έχουσαν τον νεοφανήν ανατομικόν σχηματισμόν του γαμπόμποτου, όπερ ερμηνευόμενον εστί η συνεχεία του μπουτίου άνευ της μεσολαβήσεως γονάτου, εξαφανισθέντος υπό τόνων κρέατος και κυτταρίτιδος ποταμιζούσης (για να χρησιμοποιήσω και ένα ρήμα από τον Καζαντζάκη). Το μείζον ερώτημα ήτο τι χρειαζόταν εκείνο το σωσίβιον τύπου baywatch που κρατούσε καθώς και τι ήλπιζε ότι θα έκρυβε το παρεό, με το οποίο έσπευσε να καλυφθεί.
Αποστρέφοντας το βλέμμα από της όρκας, το αυτί μου μου μετέδωσε ήχους ενοχλητικούς. Κλαπ! κλααατς! Εκολάσθην, καθώς ο ήχος αυτός μου ενεθύμησε σκηνάς από τσόντας, ωστόσο η αληθεία ήτο ότι εν ζεύγος έπαιζεν τάβλι, χτυπώντας τα πούλια κατά την αντρικήν συνήθειαν παιξίματος. Ευθύς, η αρρωστημένη φαντασία μου μου έδειξεν όραμα κατά το οποίον έπαιζα εγώ τάβλι, χτυπώντας τα κεφάλια τους.
Εις το διπλανόν τραπέζι, μια πολυπληθής οικογένεια απέθεσε τα γεμάτα ενέργεια σαρκία της και τα ξεχειλίζοντα τσουμπλέκια που κουβαλούσε. Πριν προλάβεις να πεις “παρτούζα”, ο αήρ απέκτησεν μια εσάνς ξεφλουδισμένων αβγών και τυρού ιδρωμένου, ομού μετά υστερικών μητρικών κραυγών που αναφωνούσαν “Γιωργάκηηηηηη! Δώσε και στην αδερφή σου το κουβαδάκι ρε χαμένοοοο! Μαρίαααα (εδώ το είπε σαν αρπέτζιο), μην πας στα βαθιά μωρή και τρέχουμε μεσημεριάτικα! Κουνήσου κι εσύ ρε, (απευθυνομένη εις τον βαριεστημένον σύζυγον που ανέγνωσκε μιαν αθλητικήν φυλλάδαν) που με έβγαλες μια φορά για μπάνιο και θα μου το βγάλετε ξινό!” Αληθώς λέγω, οραματίστηκα ασθενοφόρον , εκ Δαφνίου ορμώμενον, να τρέχει ιλλιγιωδώς και νοσοκόμους, φορώντες λευκήν στολήν ομοίαν της δικής μου, να μαζεύουν το γύναιον και να του χορηγούν αλλοπεριδίνη, κάτω από το γενικόν χειροκρότημα του συνόλου των λουομένων.
Έβαλα το χέρι στο τσαντάκι και προσεπάθησα να εύρω ολίγα ηρεμιστικά, αλλά η οικογένεια εισήλθε εν τη θαλάσση και κάπως ηρεμήσαμεν. Απατηλή σκέψις! Διότι μια παρέα από καμιά δεκαριά κοράσσια, με κόμες λευκές και ζάρες εν τω προσώπω, κατέφθασαν με τας κελαρυστάς φωνάς τους. Η νεοτέρα εξ αυτών έψηνε καφέδες στους μάστορας του Παρθενώνος. Το τι αλαλαγμός έβγαινε από τα στοματάκια τους, το τι σύστριγκλο εδημιουργήθη, ο λόγος μου είναι ολίγος για να περιγράψει. Η χαρούμενη ομήγυρις συνεπληρώθη όταν κάτι κουρασμένα παλικάρια, οι συνοδοί των, κατέφτασαν γελώντες και φωνασκώντες έτι περισσότερον. Το άθροισμα της ηλικίας τους, μετά των ακριβοτέρων υπολογισμών, έφτανε ολίγον προ του Big Bang. Εκείνη τη στιγμήν, τα χέρια μου βρήκαν τα ηρεμιστικά, τα οποία και έλαβα ως κουφέτα.
Τότε, ως δώρο εξ ουρανού, εις νεαρός, ψηλός, με σώμα αθλητικόν, μυώδες και λαγνοφόρον βλέμμα, πλησίασε το τραπέζι μας. “Cool”, μου είπε ο κολλητός, συναισθανόμενος την αδυναμίαν μου. Ο νεανίας, έχων προδιαγραφάς φωτομοντέλου ή πορνοστάρ (συμπέρασμα εξαγόμενον εκ του όγκου εις τον καβάλον του μαύρου του αλά σλιπακίου μαγιώ), ήνοιξε το στόμα του και ανερωτήθη έμπροσθεν ημών: ” Παλικάρια, δική σας είναι η μηχανή εκεί κάτω;” Απογοήτευσις. Διότι το λάμβδα και το νι επροφέρθησαν με ρουστίκ τρόπο, κοινώς ως ομίλουν η Αμαλία εις το Παραπέντε αλλά έτι περισσότερον. Σαν ραπίσματα στο πρόσωπο εβίωσα εκείνη την προφορά και το νοκ άουτ χτύπημα επήλθε όταν είπε : “εμποδίζει”. Δεν έχετε ακούσει περισσότερο βαριά προφορά εις το ζήτα. Τόσο βαρύς και τόσο διαπεραστικός ταυτόχρονα ήτο ο τρόπος προφοράς που αισθάνθηκα ότι θα ήτο ικανός να σκίσσσσει τους δικεφάλους, το τραπεζοειδές στήθος και τους φουσκωμένους δικεφάλους και να αφήσει μπροστά στα μάτια μου έναν άνθρωπον κοινόν, άνευ ιδιαιτέρας σωματικής κατασκευής. Και επειδή ο φίλος μου γνωρίζει την τεραστία σημασία που δίδω εις την προφοράν, ξέσπασε σε γέλωτα ευθύς όταν επέστρεψεν από τη μηχανννννή. Διότι, είπε εις το τεκνόν εκείνο (οπτικώς τεκνόν ουχί αλλοτρόπως) ότι θα φεύγαμε και αν ήθελε μπορούσε να πάρει το τραπέζι μας, ελλείψει άλλου ελευθέρου. Οπότε το τεκνόν επέστρεψεν και καθήμενον εις το τραπέζι μας είπε: “Ευχαριστώ πολλλύ!”
Έκτοτε, προφανώς ένεκα μικρού εγκεφαλικού, απέκτησα το κουσούρι της αλά Μποστ ομιλίας. Σε συγχωρείτε πολλλύ….